Early Crust/Hardcore/doom/anarchopunk from greece

Partially because of the era, partially because of the equipment, production or situations this one sounds totally rotten. But a truly heavy sound.  Pure anger and hatred along with love. Although most of the songs are nothing more than angry vocals and guitars that sound like rusty chainsaws, although you can find songs of hope for a better future and pure feelings hidden in the lyrics. This scene existed from late 80s, early 90s till the mid-00s. Some bands from the 90s (like Hybernation) are still active, performing  frequently in d.i.y festivals.  During the last years (especially the five last years that I keep an eye on the scene) most bands like to play pure hardcore-street punk or crust (which to be honest with you, leaving outside some exceptions, I do not like)
I spend three hours trying to prepare the banner, so I will bother you much
I used to listen lot of Nausea when I was younger.   One of the few bands that had some reputation abroad (panx romana almost did it but it did not work since they refused to include lyrics in English). “Xrysi Neolaia” was one of my favourite songs, dedicated to the greek educational system established after the dictatorship. “Min me Satanizeis” was  another classic heavily criticizing punk and metal posers who pretended to be freaks till the moment they were drafted for military service. I also think that some of the members formed a similar band named “Gypsies of the Universe”

Σάπιος ήχος, λόγο εποχής, εξιπλισμού, παραγωγής, καταστάσεων. Βαρύς ήχος... Γνήσια οργή και μίσος αλλα όπου υπάρχει μίσος υπάρχει και αγάπη και παρόλο που τα περισσότερα τραγούδια είναι οργή φωνές και κιθάρες/σιδεροπρίονα (σκουρισμένα) μέσα σε κάποιους απο τους στίχους τους κρύβεται η ελπιδα για έναν καλύτερο ντουνιά και αγνά συναισθήματα. Τελή '80, μέσα '90 μέχρι και μέσα 2000 μπορώ αυθαίρετα να πω οτι υπήρξε αυτή η μουσική σκηνή, μερικοι απο τα '90s έχουν μείνει ακόμη όπως οι Χειμέρια Νάρκη που παίζουν συχνά σε διάφορα diy φεστιβαλ. Τα τελευταία χρόνια (τα τελευταία 5 έστω που είμαι λίγο μές τα πράγματα) οι περισσότερες μπάντες κυμαίνοντε στο πιο γνήσιο hardcore-street punk και στην crust που δύσκολα μπορώ να ακούσω εκτός μερικών εξαιρέσεων.
Πέρασα τρεις ώρες προσπαθώντας να φτιάξω το μπάννερ και έτσι δε θα πω πολλά ακόμα.
Ναυτία ακούγα αρκετά όταν ήμουν μικρότερος. Ήταν και απο τις λίγες μπάντες που είχαν και κάποια φήμη στο εξωτερικο (και οι panx romana παραλίγο να τα κατάφερναν αλλα αρνήθηκαν να το γυρίσουν στον αγγλικό στοίχο).Το "χρυσή νεολαία" ήταν ένα απο τα αγαπημένα μου τραγούδια τους αφιερωμένο στην ελληνική μετα-δικτατορική παιδεία, "κλασσικό" ήταν και το "μη με σατανίζεις" που τα'χωνε περισσότερο στους ποζεροπάνκομεταλλάδες που το πάίζανα φρικιά μέχρι να παν στρατό... Επισης νομίζω οτι κάποια μέλη βρεθήκανε να παίζουνε σε μια ακόμη μπάντα παρόμοιου ύφους ονόματι Αθίγγανοι του Σύμπαντος.

Take it Here